Beste Roel,

Het was een fijn weekendje samen. Knus op de achterbank van een geurende en dampende bus groei je, of je wil of niet, naar elkaar toe.

Een weekendje dat begon in de vroege ochtend van de vrijdag op een verder bijna verlaten feestterrein van Sport en Spel. Gezichten met daarop een mengeling van slaperigheid en spanning (of krijgen we gewoon een ouwe kop?) verraden dat er iets bijzonders staat te gebeuren. En dat is ook zo. Samen een rondje van 360 km rennen mag dan nog geen Roparun zijn, het blijft een uniek gebeuren. En dat met een ploeg die perfect bleek samengesteld. Alle oude mannen hadden we naar team 2 verwezen waarbij Stella als jonge blom werd toegevoegd voor het evenwicht. Wij vormden met onze routine, de jeugdigheid van Sandra en Linda en het aanstekelig enthousiastme van onze junior Dennis het lopende deel van Team twee. Voeg daarbij een rouleur als Harry, een degelijke en immer alerte chauffeur als Marco en een busbitch als Lyzette en je hebt de sleutel voor succes. De eerste 35 liepen we fluitend. Er volgde een uitgelaten aflossing met het ouwetjes van team 2. Daarna met de bus naar Montfoort waar we als bijdrage aan een leefbaarder Monfoort, een bouwval omtoverden tot openbaar toilet. Daarna begonnen we ons tweede traject over slingerende rivierdijken. Even leek het noodlot toe te slaan bij Leo maar onze eigen Dick van Toorn wist de rammelende gewrichten met grote vakkundigheid en wat ducktape bij elkaar te houden. Daarna heerlijk eten in Culemborg bij supervrienden van Kees. De avondetappe werd al wat lastiger. Mooie avondluchten werden weggedrongen door penetrante lichaamsluchten die op hun beurt weer werden bestreden door Etos-luchten. Om de atmosfeer in het busje dragelijk te houden moest alles uit de kast. Zelfs jij Roel, moest toen je derde beekpunt inleveren. Gelukkig konden we douchen en slapen (eventjes) in Zaltbommel. Daarna de nacht in. Het zwaarste deel waarbij de automatische piloot maar werd ingeschakeld. De beloning was een heerlijk ochtendslaapje in een opkomend zonnetje bij Stad aan het Haringvliet. De aflossingen met team 2 volgden elkaar nu sneller op en wonderbaarlijk fris kwamen we de ochtend door. Bij Oostvoorne zagen we alle andere teams, en min of meer gezamenlijk werden de laatste kilometers afgelegd. Collegiale aanmoedigingen langs de Brielse Maas en gezellig gekeuvel op de pont zorgden voor een ontspannen laatste traject. Daarna naar het verzamelpunt bij het Lentiz vanwaar de intocht kon beginnen. Klein persoonlijk puntje van aanbeveling: Wie gun je de eer na zo'n evenement? Je gasten (lees de Hardloper of AVW) of anders de belangrijkste mensen (lees team Bart). Dus die laat je als eerste binnenkomen bij de huldiging. Dat nou niemand dacht: "Die laten we even voorgaan". Het zal de vermoeidheid of het verlangen naar bier wel zijn geweest. In ieder geval was de ontvangst bij Sport en Spel overweldigend en het feestje na afloop reuze gezellig. Dat die paar biertjes na zo'n tocht het effect hebben van een heimachine op een kartonnen doos wisten we eigenlijk wel. De tweede helft van Engeland - VS heb ik in ieder geval niet gehaald. Dat de organisatie werkelijk perfect was, werd door iedere deelnemer die ik sprak bevestigd. Alle vrijwilligers verdienen dan ook een grote pluim en als Thoffer mag je er trots op zijn dat jouw cluppie zo'n evenement op zo'n wijze kan organiseren. Zo, genoeg geslijm.

Beste Roel, hoe is het nu met jou? Hieronder zie je hoe ik je zaterdagmorgen aantrof. Begrijp je dat ik bezorgd was? Daarom hoop ik dat het inmiddels weer wat beter met je gaat. Zijn de darmen inmiddels al weer een beetje tot rust gekomen? Nog last gehad van afkickverschijnselen? Nog een breekpuntje over? Kortom, mis je ons al? Ik hoor, nee, lees het graag van je. Groet. Leo