De een heeft het bij 30km, de ander staat 500m voor de eindstreep geparkeerd.

Je kan geen kant meer op, de tijd staat even stil. Niet bewegen, het "beest" bijt anders in je kuiten. Heel voorzichtig probeer je "de kaken van het beest" open de rekken. De greep ontspant en je kan weer heel voorzichtig verder. Wachtend op de volgende aanval. De sportpsycholoog zei dat ik er niet aan moest denken, maar ik zag hem niet aankomen. Hij pakte mij van achteren. Thuis aangekomen toch maar even in de boeken duiken, wat is dit nou toch voor een "beest"?

De spieren bestaan uit spiercellen die zich langer en korter kunnen maken. Span een spier aan en hij wordt korter en dikker. Ontspan de spier en hij wordt langer en dunner. Lange eiwitketens schuiven in elkaar en uit elkaar. Dit wordt opgeroepen door de zenuwen die naar de spier toelopen en de spier prikkelen.

Bij normale contracties,  het aanspannen van de spier, worden niet alle spiercellen geprikkeld. Sommige zijn in rust, de andere werken en dit wordt afgewisseld. Opeens worden door verschillende redenen alle spiercellen massaal aangespannen. De spier raakt in de kramp. Dit kan komen door een verminderde circulatie in de spier of door een tekort aan glucose of zout. Deze stoffen zorgen onder andere voor het uit elkaar schuiven van de eiwitketens. De spier blijft verkort. Op dat moment is heel voorzichtig uitrekken van de spier de oplossing. De spier doet het niet meer vanzelf. Goed drinken en het op pijl brengen van je glucose en mineraalhuishouding kunnen er voor zorgen dat de kramp niet opkomt.

Maar ja, daar heb je op 500m voor de streep niets meer aan.