maandag, 14 december 2015 14:53

App: Mijn Eetmeter

Voor de smartphone zijn ondertussen duizenden apps verschenen. We proberen met deze 'rubriek' nuttige en leuke, en soms ook onmisbare, apps onder de aandacht te brengen. Hier een nieuwe (eigenlijk geen app voor de telefoon, maar voor de PC):

 

Mijn eetmeter!

 

De Eetmeter is een eetdagboek waarin je dagelijks invult wat je eet en drinkt. De tool laat zien of je voldoende voedingsstoffen en energie binnenkrijgt.

Schrik niet: het is bijna onmogelijk om elke dag alle voedingsstoffen in de juiste hoeveelheid binnen te krijgen. Dat hoeft ook niet. Het gaat er om dat je gemiddeld, over een langere periode van ongeveer 1 à 2 weken, voldoende van alle voedingsstoffen binnenkrijgt.

De Eetmeter laat ook zien hoeveel energie (calorieën) je dagelijks nodig hebt. Voor de gemiddelde vrouw komt dit neer op 2000 calorieën en voor de gemiddelde man op 2500 calorieën per dag. Let wel: dit geldt wanneer je gezond bent en geen overgewicht hebt.

https://mijn.voedingscentrum.nl/nl/eetmeter/

zaterdag, 12 december 2015 14:39

Sport Safety Update: Calamiteiten

Trainen betekent voorbereidingen treffen. Je wilt ‘lekker’ lopen en gezond en wel weer thuis komen. Echter er kan helaas altijd iets gebeuren, bij je zelf of bij een medeloper. Bij een calamiteit moet er hulp worden geboden. Deze hulp komt van externe hulpdiensten, zoals de brandweer, politie of ambulance, maar totdat deze ter plekke moet zelf hulp geboden worden. Weet jij eigenlijk wat je hoe moet doen??

 Indien er vragen en/of opmerkingen zijn kan je die altijd doorgeven aan Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..

Lees de bijlage (PDF-file hieronder te downloaden).

zaterdag, 21 november 2015 09:47

De "krak" in de knie van Martin

Onlangs kreeg ik van de commissie ‘onder de aandacht’ een kaartje om mij een spoedig herstel te wensen na mijn operatie. Dit vond ik super attent, en daarom wil ik graag even reageren.

Meer dan een jaar geleden begonnen bij mij de klachten aan de linker knie.Het probleem is nog niet eens ontstaan door het hardlopen, maar door langdurig hurkenen op de knieën zitten met klussen in huis. In het begin dacht ik dat de klachten vanzelf wel zouden verdwijnen. We hebben tenslotte allemaal wel eens een pijntje hier en daar.

Maar na een paar maanden aanhoudende pijn begon ik me toch wel een beetje zorgen te maken, en ondertussen was ik het plezier in het hardlopen wel enigszins kwijt. Dus toch maar naar de fysio en uiteindelijk door verwezen naar een sportarts die mij vertelde nog maar eens 3 maanden rust te nemen en ook echt helemaal niets te proberen dat de pijn opriep. Er lopen namelijk onderzoeken die aantonen dat met wachten en rust veel blessures verdwijnen zonder operatieve ingrepen. En voor je het weet ben je een jaar uit de Thof ‘running’.

 

Toen kwam de Finale… daar wilde ik toch ook wel graag aan mee doen, maar of het haalbare kaart was speelde in mijn achterhoofd een kleine hoofdrol. Tegen beter weten in ging ik in Limburg gezellig een potje tennissen en daarbij heb ik mijn vage blessure voor mezelf en voor de medici even duidelijk gemaakt. En als het maar duidelijk is, kan het ook snel gaan. Begin oktober hoorde ik “krak”, en een maand later zit ik na een kijkoperatie met mijn been in de lucht. Gelukkig was het euvel overduidelijk te zien tijdens de operatie, het afgescheurde stukje van mijn meniscus zat voortdurend klem tussen mijn kniegewricht. Voor de liefhebber hier te zien.

Nu hoop ik snel te herstellen zodat ik over een aantal weken weer kan starten met lopen. Ik heb niet veel te verliezen, dus ik ga voor de Finale met het schema van Koen de Jong.

 

Hopelijk tot gauw tijdens de training,

Martin Haring.

zondag, 15 november 2015 12:03

App: Fundrunner

Voorde smartphone zijn ondertussen duizenden apps verschenen. We proberen met deze 'rubriek' nuttige en leuke, en soms ook onmisbare, apps onder de aandacht te brengen. Hier een nieuwe:

 

Fundrunner!

 

Fundrunner is de nieuwste sportapp om je activiteit waarmee je buiten kilometers maakt bij te houden. Het unieke is dat je jouw activiteiten ook direct kan omzetten in een donatie voor een goed doel.

Je slaat dus twee vliegen in één klap: je bent gezond bezig en je steunt al sportend een goed doel. Meedoen is eenvoudig en kost je niets; als je buiten kilometers maakt, verdien je met Fundrunner al een donatie voor een goed doel, waaronder Natuurmonumenten, KNRM, Rode Kruis en alzheimer Nederland.

Informatie en download via: http://www.fundrunner.nl/

woensdag, 04 november 2015 19:57

Race Day in NYC

 

Anderhalf jaar geleden hadden we het wijze besluit genomen om mee te gaan doen aan de New York City Marathon en op dat moment leek het heel ver weg, maar opeens is het dan zo ver. De dagen voor de marathon in NYC hadden we beleefd als een vakantie en je leeft dan toch wel op een heel andere manier naar een marathon toe. Ik kon mezelf ook niet echt betrappen op de bekende gezonde zenuwen vlak voor een marathon. Op de zaterdagochtend hadden we het laatste stukje parcours naar de finish in Central Park verkend en na een bezoek aan de Apple Store op de hoek van Central Park waren we op tijd terug om de hardloop spulletjes klaar te leggen en aan te sluiten bij de pasta party. Nu gaat het toch echt gebeuren!

spullen Zondagochtend om 5 uur op en ontbijten en even buiten kijken wat het weer ging doen. Nu was het de dagen voor de marathon perfect sight-seeing weer met veel zon, nu werd het zowaar perfect hardloop weer. Het was bewolkt, weinig wind vanuit het zuidwesten, dus voornamelijk in de rug, en een temperatuur van zo’n 15 graden. Eigenlijk perfect dus. Korte broek en shirtje en toch maar het hempie van Rijnmond er over heen zodat je herkend werd door hen en er foto’s van je gemaakt konden worden. We hadden begrepen dat het leuk was om je naam op je shirt/hempie te schrijven zodat het publiek je met naam kon aanmoedigen, dus dat had ik ook maar gedaan de dag ervoor.

Iets voor 7 uur gingen we met een aantal bussen richting het startpunt onderaan de Verrazano Narrows Bridge op Staten Island. Het laatste stuk moesten we lopend afleggen. Alles is groot in de USA, dus ook het afwachtingsgebied waar iedereen zich verzamelde voordat je naar de startvakken kon gaan. Na de security check liepen we het start village in. Het was echt een sortement van dorp. Nog nooit zoveel dixi’s bij elkaar gezien! Een aantal van ons startte in wave 2 en ik zat met René, Hans & Helma in de derde wave. Nog even de tas met wat droge kleren ingeleverd bij de juiste UPS-bus en nog maar even relaxen voordat we rond 10 uur naar ons corral (startvak) moesten gaan. Het was een heel gemoedelijke sfeer en erg leuk om al die verschillende atleten bij elkaar te zien. Het viel op dat er niet veel marathonners in gekke kleren klaar stonden, blijkbaar was dat geen gebruik hier. Wel heel veel atleten die gingen lopen voor een goed doel wat je zag aan tekst op hun shirtje.

 

selfie

De tijd vloog voorbij en we gingen in de rij staan voor onze corral. In het startvak nog even plassen, een laatste kleine snack, even plassen en de warme kleren uitdoen. Rond 10:40 liepen we allemaal naar de voet van de Verrazano brug en na het kanonschot was het niet Lee, maar Frank Sinatra die door de speakers met New York, New York klonk. We zijn gestart; de race is begonnen!

Samen met Hans ging ik de lange en hoge Verrazano brug over. Het kostte geen moeite, maar toch maar uitkijken om niet te hard van start te gaan. De eerste mijl 70 meter omhoog ging in tempo 6 min/km; prima zo. Na de brug gingen we Brooklyn in en kregen we te maken met de mensenmassa die langs de kant stond. Dat Amerikanen sportgek waren wist ik wel, maar zo gek! Zoals gezegd had ik m’n voornaam op m’n hempie geschreven en dat merkte je meteen. Uit het niets schreeuwen wildvreemden je naam en moedigen je aan. Als je even oogcontact maakte met het publiek gingen mensen je nog harder toeschreeuwen en als je daar nog een knipoog aan toevoegde gingen ze helemaal los; je bent er echt een one-day hero!

Hans was ik in de drukte al snel uit het oog verloren, dus ik ging alleen verder en een tempo zoeken waarbij ik volop kon genieten wat absoluut prio had deze keer, maar waarbij ik toch ook nog een beetje vaart maakte. Dat bleek zo gemiddeld rond de 5:20 min/km te liggen.

Elke mile was er een grote drankpost met Gatorade sportdrank en water. Het was superstrak georganiseerd. Als je wat aanpakte werd je steevast ook nog aangemoedigd; “Phil, keep on running, you’re looking great”.

De mijlen door Brooklyn vlogen voorbij. Het was al verteld dat er heel veel vals plat in het parcours zat, maar zoveel? Eigenlijk was het nergens gewoon vlak. In het begin was dat wat onwennig, want ik ben het niet gewend in die vlakke polders rondom Maasland, maar op een gegeven moment krijg je er wat meer gevoel voor. Ver vooruit kijken om vast te stellen waar het hoogste punt was, wat kleinere pasjes en het tempo wat aanpassen omhoog en naar beneden toe proberen te ontspannen en je niet laten verleiden om te hard te gaan.

 Er was heel veel politie van de NYPD op de been om alles in de gaten te houden. Sommige waren bloedserieus, andere stonden klaar voor een high five. Eenmaal in Queens gingen we richting de Queensboro Bridge op het 25 km punt. Dat was een echte kuitenbijter! Op deze brug kon geen publiek komen. Je liep op de onderste rijstrook in relatief donker met koude wind vanaf het water en het was er doodstil. Alleen maar lopers. Er werd ook veel gewandeld en ook stonden er al veel lopers met kramp in de benen. Op het hoogste punt op de brug hoorde je in de verte in Manhattan de toeschouwers al weer schreeuwen. Naar benden toe kreeg ik wat krampneigingen in m’n linker hamstrings. Shit, dat is wel erg vroeg in de race. Kalm blijven en maar aan andere dingen denken. Dat ging vanzelf toen we Manhattan opdraaiden. Wat een mensenmassa op First Avenue!

Het was eigenlijk op het hele parcours knap druk met lopers. Al snel waren er wandelaars en al is alles groot in de USA, en dus ook de boulevards waarop we liepen, je moest goed uitkijken om niet tegen iemand op te botsen. Kans aanwezig dat ik m’n brilletje dan zou verliezen en m’n tijdelijke heldenstatus abrupt zou eindigen. Onderweg was er van alles te zien langs het parcours. Veel live bands en zelfs gospel singers. Met regelmaat kippenvel als er een favoriet nummertje keihard gespeeld werd!

Op First Avenue ging het ook weer langzaam maar gestaag vals plat omhoog uptown richting The Bronx. Shit, ik heb kramp in een teen van m’n linkervoet. Maar rustig recht en netjes door blijven lopen zodat de kramp ook niet in m’n hamstrings schiet. Gaat goed, na een minuutje was m’n voet weer onder controle. The Bronx was het noordelijkste deel van het parcours. Daarna downtown richting Central Park. Ik krijg voor de tweede keer kramp in dezelfde teen, maar ook deze keer verdwijnt het gelukkig weer snel. De beentjes worden nu wel steeds vermoeider en de pijntjes nemen toe. Vooral onder m’n voeten wat wellicht komt door het vele langzame stijgen en dalen? Maar ik voel me goed en heb nog volop energie. Deze keer geen negatieve vermoeidheid en gedachten waar ik in blijf hangen. De hele setting is zo positief dat je alleen maar aan het genieten bent. De toeschouwers blijven maar naar je schreeuwen en het komt gewoon niet in je op om toe te geven aan de vermoeidheid. Just keep running!

Eenmaal in Central Park kom je in de buurt van de finish. We hadden dit stuk gelukkig op zaterdag al verkend, dus ik wist dat het venijn in de staart zat, omdat het ook daar weer omhoog gaat. De laatste mijlen gingen in. Ik was best moe en looptechnisch gezien was het mooie er al een tijdje af, maar je wilt eigenlijk ook dat het nog lang doorgaat, omdat de sfeer onbeschrijfelijk mooi is. Best wat strijdige gevoelens, maar het genieten won deze keer met gemak van de vermoeidheid!

De laatste mijl ging langzaam. Ik wist dat ik onder de 4 uur zou uitkomen als ik maar bleef hardlopen en wilde toch ook nog zo lang mogelijk dit gekkenhuis meemaken. Nog een paar bochten in Central Park en weer omhoog richting de finish. Ik ben er; I’ve done it! Na de finish kreeg ik snel de mooie en grote medaille en moest je doorwandelen. Je werd door de medics gefeliciteerd, maar ook in de gaten gehouden. Als er een loper dreigde om te vallen werd er meteen een wheel chair opgeroepen. Ook na de finish was de organisatie dus weer prima in orde. Ik durfde me zelf niet te bukken om m’n veters los te maken, want ik was bang dat de kramp in m’n hamstrings zou schieten. Een medic hielp me erbij en ik kon d’r wel zoenen; m’n voetjes hadden even wat meer ruimte nodig. ‘Snel’ naar de UPS-bus met je tas met wat droge kleren, ik kwam er Hans weer tegen die ook helemaal happy was. Even naar Sandra thuis gebeld en het bleek dat de on-map runner tracking app perfect had gewerkt. Het thuisfront kon de Thoffers live volgen middels een stipje dat voortbewoog op google maps. Zo kon je precies zien wie waar was en werd er zelfs een prognose van je eindtijd gegeven die elke 5 km werd bijgesteld. Daar kan Rotterdam nog van leren!

 Hans en Philip

Langzaam ‘lopend’ gingen we naar het afgesproken verzamelpunt van Rijnmond waar een bus klaar stond om ons terug te brengen naar het hotel. Hans en ik kwamen er Tamara in tegen en even later kwam ook Marco binnen. Wat een dag, wat een belevenis!!! Alle Thoffers die meededen, hartstikke bedankt voor de superweek; deze week en deze marathon vergeet ik nooit meer!!!

Op de website van Rijnmond (http://www.rijnmond-marathonreizen.nl/) staat een leuk filmpje wat een goeie impressie geeft van Race Day: https://vimeo.com/144309287. Hier staan ook veel foto’s op van de hele week.

Op de officiële website van de NYC Marathon staan de resultaten van alle Thoffers die meededen: http://web2.nyrrc.org/cgi-bin/htmlos.cgi/nyrrc/monitor/pages/postrace/postracestartup.html

Groetjes, Philip.

dinsdag, 03 november 2015 10:56

Via Monster naar Rotterdam

 

 

 

 

 

 

Via Monster naar Rotterdam 

Iemand zei: In 2016 de finale, een marathon

En doe je mee

Ik zei: Dat is goed, en ik, zo stom als ik kon

de 1e halve van mijn leven,

     een stukkie langs de zee

Heel in de verte een peloton

Haast 2,5 uur later waren we samen,

     een beetje moe maar voldaan,

Het kwam allicht door het plankton

Tot ziens Monster, en ik dacht, ik zie jou nooit meer terug

Nu op weg naar Rotterdam over die vreselijke mooie brug.

 

 

De tijden:

1/2 marathon

Edwin van Kersbergen     1.35.07

Ronald vd Hoeven            1.36.47

Bram Heijdra                     1.43.03

Jolanda Ammerlaan         1.55.59

Irene de Bloois                  2.21.32

Fred Vermeer                    2.28.36

 

 

10 km

Britt Jager                               58.56

Leo Fransen                        1.01.24 

Annemarie Leichtenberg  1.03.33

 

 

5 km

Gerrit Krosschell                  28.11

 

Groeten,

Fred Vermeer

maandag, 02 november 2015 14:12

Van Brooklyn naar Manhattan

Van Brooklyn naar Manhattan

En dan kom je bruggen tegen tussen het stijgen en afdalen. En niet alleen bruggen, maar ook een uitzinnige menigte die van zich laat horen. Het is niet te beschrijven hoe het publiek meeleeft met de sporters. In de beleving van de lopers

kan geen enkele andere marathon hier aan tippen. Beter wordt het niet, dus

Petra

 

 

It’s a bridge to get over!

Hiermee werden wij zondagmorgen bij de Verrazano bridge begroet, op een groot reclamebord. Zondag 1 november hebben jullie met ons mee geleefd en jullie weten dat de Thof New York runners allemaal zijn geslaagd voor deze uitdaging. Onderweg hebben we oneindig veel indrukken op gedaan.

 

Don’t stop believing (Paul), het is een droom en voorrecht tegelijk om hier de marathon te (kunnen) lopen. Maar het kan! Er wordt ook van alles geroepen, o.a. de namen van de Thoffers, die hun naam op het shirt hebben geschreven. En...

  • You’re smoking (Tamara), do a great job.
  • Philip is hero for one day en Marco loopt tenminste nog.
  • Onze flying Dutchman René flies like a bee. Good job, almost there.
  • Volop genieten in New York (Petra).
  • Niet te verwoorden, zo indrukwekkend (Helma).
  • We’re all winners (Henry).

 

foto1

Aan alles komt een einde. Dus ook aan deze trip. We gaan nu een New York Times scoren met hierin onze namen. Kijk voor indrukken ook een op www.rijnmond-marathonreizen.nl. En misschien, nee beslist zeker, krijg jij zin om het hier te maken.

 

Paul de Koning

foto2

 

zaterdag, 31 oktober 2015 11:51

By any chance? De belevenissen in New York

By any chance?

Dat wij helemaal toevallig in New York zijn is natuurlijk niet het geval. De aanleiding is de New York Marathon, die op zondag 1 november aanstaande van start gaat. Bij 1 marathon blijft het overigens niet; iedere dag voelt als een marathon, en dagelijks komt de afstand die door de groep Thoffers wordt afgelegd wel heel dicht in de buurt van die 42 km of ruim 26 miles!

Vandaag, zaterdag 31 oktober, staat het verkennen van Central Park op het programma. De reden is dat het wel prettig is te weten wat ons de laatste kilometers van het traject staat te wachten. Later de dag zullen wij nog een briefing krijgen van trainer Jan Vos. In restaurant Cheeseburger Paradise, één van onze vaste uitvalbases. Waar wij ook zondagavond het marathonfeest zullen vieren.

Iedere dag kent hoogtepunten. Dat is in New York niet zo moeilijk. Het is een ongekend bruisende stad die gekenmerkt wordt door voortgang en gedrevenheid. Met de aanslag in 2001 nog zichtbaar, voelbaar en op straat hoorbaar pakt men de handschoen daadkrachtig op en ontwikkelt talrijke (hoge) gebouwen die het aanzien van New York en van Amerika in de wereld bepalen.

Donderdag hebben wij op initiatief van Marathon International een bijzondere boottocht gemaakt met de Circle line. Manhattan, het Vrijheidsbeeld en Ellis Esland (Ter Apel van Amerika) en natuurlijk de Verezano brug met een overspanning van meer dan een kilometer. Deze brug zal niet direct bij iedereen iets losmaken, maar wel bij ons lopers. Vanaf deze brug gaat het echte werk op zondag beginnen. Bij deze brug blijft het overigens niet. We gaan hele mooie bruggen zien zoals wij deze ook op donderdag hebben kunnen aanschouwen met de ferry: Brooklyn, Manhattan en Williams (BMW) en de Queensboro (tweede brug op parcours) moeten wij bij 25 km gaan trotseren.

Hoogtepunt 2 van donderdag was het bezoek aan J.K. Javits Convention Center voor het ophalen van de startnummers, waarbij we tijd en geld te kort kwamen om alles te kunnen zien te betalen. Want, de Empire State moest tot slot nog getrotseerd gaan worden. Door het prachtige weer heeft iedereen in de namiddag hele mooie plaatjes kunnen schieten die het thuis front zullen verbazen en nog nieuwsgieriger zullen maken naar de belevenissen.

Het hoogtepunt van vrijdag was het bezoek aan een museum dat er niet geweest zou zijn zonder de aanslag op 9/11. Aanslagen als in 1993 in de kelder van de zuidtoren en op het Pentagon diezelfde dag staan in de schaduw van de aanslag op de Twin Towers en de impact die dit heeft gehad voor New York, de New Yorkers en de hele wereld. Pas nu besef je wat een bijzondere prestatie is geleverd in zeven jaar bouwen vanaf 1966. In het 9/11 Memorial Museum zijn de restanten van de zuidtoren nog zichtbaar. Slachtoffers (2.977) worden herdacht en hun eigendommen (o.a. brilletje en handtas) getoond. De veerkracht van de Amerikanen is hier meer dan zichtbaar en symbolisch door het rond gebogen staal van de toren. De monumenten die op de oorspronkelijke plaats van de Towers zijn geplaatst benadrukken dat alles doorgaat en eindeloos is.

Na deze hoogtepunten maken de Thof lopers zich op voor het (andere) echte werk. We gaan een deel van het parcours verkennen. Dit keer niet vanaf het water of vanuit de hoogte, maar vanaf de grond. Het tegenstrijdige is dat we moeten rusten, maar nog zo veel moeten doen omdat er gewoon heel veel te zien en te beleven is. Misschien wel te veel. Gelukkig mogen een extra uurtje slapen!

 

Groeten van Paul de Koning

donderdag, 12 november 2015 12:41

Uitnodiging lezing van Koen de Jong

UITNODIGING

 

Zet zondag 15 november 2015 in je agenda! Thof Running organiseert in samenwerking met de Finale 2016 een ontzettend interessante ochtend waar je bij moet zijn!

Niemand minder dan Koen de Jong (auteur van de boeken ‘De Verademing’, ‘Ik, hardloper’, ‘Koud kunstje’ en het onlangs verschenen boek ‘De marathonrevolutie’) komt op enthousiaste wijze vertellen over o.a. ademhaling, vetten en suikers, ´vogels kijken´ en geheimzinnige trainingsschema’s!

Loop jij hard en heb je het gevoel dat er meer in je zit? Wil je wel eens een 10 kilometer lopen of een halve of zelfs een hele marathon , maar zie je op tegen de tijdrovende training? ‘Niet nodig!’, zo stelt Koen. Met slimme aanpassingen kun je al veel conditie winnen. Dat kost juist minder tijd in plaats van meer.

 

Koen vertelt in de lezing:

  • Hoe je energie opbouwt, ook na het lopen.
  • Hoe je met je ademhaling je hartslag kunt beïnvloeden.
  • Hoe je harder kunt lopen door rustig te lopen.

 

Jij wilt hier toch ook bij zijn?

Wanneer: 15 november 2015

Waar: Sportcafé Sjee Renée (Hofsingel 93 in Maasland)

Hoe laat: 9.45 uur ontvangst met koffie/thee

Voor wie: alle leden van Thof Running Maasland

Door wie: Koen de Jong

 

We verheugen ons op je komst en zien je graag op 15 november!

-----------------------------------------------------------------------------------------        

Na de lezing is er de mogelijkheid om een of meerdere boeken die aansluiten bij de presentatie aan te schaffen (je kunt pinnen en contant betalen). Om de keuze wat makkelijker te maken staat in de bijlage een beschrijving van de boeken (zie PDF file onderaan deze pagina!)!

vrijdag, 23 oktober 2015 18:29

Marathon in Lissabon

 

Op vrijdagmorgen 16 oktober vertrokken ik, Angeli, en mijn man Kees, om 6 uur naar Lissabon. Lekker een weekje er tussen uit en zondag de marathon lopen.

Helaas waren onze koffers op Schiphol blijven staan, maar die zouden later die dag arriveren.

Eerst maar naar de Expo om mijn startnummer op te halen. De Expo stelde niet veel voor, dus dat was snel klaar.

Nu gingen we lekker de stad in, Lissabon is echt een mooie stad, met soms wel 20 meter hoogteverschil met de volgende straat. En voor de cultuur-snuivers is er “ouwe meuk” in overvloed. ’s Avonds naar het hotel maar nog steeds geen koffers, “morgenochtend zijn ze er zeker” werd ons gezegd. Maar ook dan nog niets…..

Er werd door de hotel-receptionist gebeld, en nog eens gebeld, maar die middag zouden ze er echt zijn!! Ik zei nog dat ik het wel zeker moest weten, en dat mijn hardloopschoenen er in zaten en ik de marathon wilde lopen. ’s Middags om 4 uur werd er nogmaals gebeld, en ja hoor, de koffers stonden op het vliegveld in Lissabon en zouden ’s avonds gebracht worden. Niet helemaal overtuigd, eerst maar gaan eten, en…. Ja hoor, om 9 uur ’s avonds waren onze koffers er!! Wat een opluchting!! Due lekker douchen, spulletjes klaar leggen en slapen.

Om 6 uur uit bed, het regent dat het giet en het waait behoorlijk (gisteren was er een flinke storm geweest en veel bomen omgewaaid). Ontbijten, regenjas aan en naar de trein. Om half 9 is de start in Cascais en loop je langs de Taag naar Lissabon-centrum en dan naar een park buiten de stad, waar de finish is. Bij de start is veel muziek The Stones, Black Sabbath, Mud, jeugdsentiment….

Nog even wat eten, naar de wc en naar het startvak 3uur/3.30uur. Maar ik mag er niet in, er staat geen stickertje op mijn nummer en dus moet ik naar het laatste startvak.

Naast mij staat een Belg die 3uur wil lopen, ook hij mag er niet in, en we besluiten een eind verder samen over het hek te klimmen. Dat schept een band, hij blijft maar lullen en ik versta de helft niet.

Als ik vooruit kijk naar de start, zie ik dat de weg meteen omhoog gaat, oei, dat wordt pittig. Ik zie de haas van 3.15uur en besluit met hem mee te gaan. Maar die haas ging er als een haas vandoor. Ik er achteraan maar het ging echt veel te hard, 4.09 min/km i.p.v. 4.35 min/km. Het waren allemaal heuvels, en het waaide ook nog zo hard. Bij 5 km zat ik er eigenlijk al doorheen, effe stoppen en wat drinken. Hoe ga ik dit 3 en half uur volhouden…?? Oogkleppen op, niet naar de tijd kijken en proberen in een lekker eigen tempo te komen, maar dat valt niet mee, bergie op en bergie af.

087Voel ik me nu ook nog misselijk, pfff, is dit wel leuk?? Nou ja, blijven lopen. Oké, daar is het plaatsje Belem, er is muziek. Dan Ouerias, en weer muziek, 21,1km! Yes, de helft, O de tijd valt ook erg mee, 1.38. Nu door naar het centrum van Lissabon, 1,5 km omhoog, veel mensen langs de kant van de weg. 1,5 km dalen en dan bij 33 km langs de kust verder, vlakke weg!! Nog 9 km, o maar dat is nog maar een stukkie, ik krijg de smaak te pakken. Hé, die vrouw heeft mij net ingehaald, daar ga ik voorbij, en O die man ook. En bij de 38 km zie ik zelfs mijn Belg uit het startvak, daar ga ik ook voorbij, dat natuurlijk wel leuk!

Maar voor de rest doet alles pijn, mijn lijf roept `STOPPEN`, maar ik ga door!! Oh, daar staat Kees, even een lachje eruit persen voor de foto. Dan bij 41km nog even een viaduct op, AU, AU, zere benen…en dan naar de finish. Ik zet nog een versnellinkje in… shit, nog een bocht....En die laatste vent die haal ik ook nog in en eindelijk ….ik ben er. Ik kan geeneens juichen, wat ben ik verrot, zeg.

Ik neem mijn medaille in ontvangst en val bijna voorover, het lijkt wel een ding van een kilo!! Als ik op een bankje zit uit te puffen, komt daar mijn vriend de Belg, ook hij had het zwaar gehad, tenminste ik denk dat hij dat zei, maar hij zei heeeel veeeel….Maar we hadden het beide gehaald en dat schept een band….

Na deze fysieke en mentale strijd, was mijn tijd 3.18.50 waar ik heel erg dik tevreden over ben!!!!

 

Angeli de Koning

 

Volgende trainingen


Bekijk het schema