Een jaar lang op komen dagen, maand na maand.

In december 2024 nam ik het besluit om mee te doen aan de Dutch Ultra Series 2025 (DUS): elke maand een ultramarathon finishen.

Ik wist niet precies waar ik aan begon. Het voelde als een sprong in het diepe, waarbij de uitkomst pas onderweg duidelijk zou worden. Wat begon als een idee, bleek vooral te gaan om wat eronder lag: de behoefte om buiten te zijn, in de natuur, en om daar eenvoudig te bewegen terwijl de tijd zijn eigen tempo volgde.

In totaal liep ik in deze twaalf ultramarathons zo’n 920 kilometer. Het ging niet alleen over afstand, maar vooral over consistentie.

Geen jacht op heroïsche dagen

Een ultra per maand laat weinig ruimte voor perfecte herstelperiodes of piekmomenten. Er waren maanden waarin de benen licht en sterk aanvoelden — en maanden waarin alles al pijn deed vóór de start. Al snel leerde ik dat je niet kunt vertrouwen op motivatie of “goede dagen” alleen. Je vertrouwt op gewoontes.

Sommige lopen waren prachtig, andere puur overleven,

maar ze telden allemaal.

Trainen met vermoeide benen (en daarvan leren)

Een van de grootste lessen was leren trainen en lopen zonder volledig fris te zijn. Het leven stopt niet voor een trainingsschema, werkdruk, gezinsleven, gebroken nachten, alles liep gewoon door.

In plaats van daartegen te vechten, leerde ik vermoeidheid te accepteren, ermee om te gaan en tóch door te gaan. Die mindset veranderde alles. Het is een vaardigheid die veel verder gaat dan alleen hardlopen.

Het mentale aspect verraste me het meest

Fysiek past het lichaam zich aan, langzaam maar zeker.

Mentaal was dit jaar echter een echte leerschool.

Aan de start staan terwijl je weet dat je dit al zo vaak hebt gedaan en dat je het volgende maand weer gaat doen, dwingt tot eerlijkheid. Je stopt met vragen “Kan ik dit?” en begint te vragen “Hoe pak ik dit verstandig aan?”

Geduld, nederigheid en rustig problemen oplossen werden belangrijker dan snelheid.

Tijd, natuur en vertraging

Maar ultralopen gaat voor mij niet alleen over volhouden, het gaat ook over buiten zijn, in de natuur, waar de tijd lijkt te vervagen. Urenlang bewegen zonder haast, zonder afleiding. Het ritme van je ademhaling, je passen, het licht dat langzaam verandert.

In die ruimte ontstaat rust en vaak ook helderheid. Gedachten worden eenvoudiger, problemen kleiner. Je loopt niet om ergens van weg te gaan, maar om echt aanwezig te zijn in het moment.

Tijd anders ervaren

Dit jaar gaf vorm aan de tijd.

Niet door hem te vullen, maar door hem bewust te beleven. Tegelijk merkte ik dat elke maand een ultra lopen het jaar korter liet aanvoelen. De periodes van herstel, voorbereiding en opnieuw starten volgden elkaar snel op. Voor je het weet staat de volgende run alweer voor de deur.

Juist dat contrast maakte het bijzonder: aan de ene kant vertraging tijdens het lopen, aan de andere kant hoe snel een jaar voorbij kan gaan.

Maar met goud in handen.

Peiman Diepenhorst