Nadat ik was uitgeloot voor de marathon van Rotterdam ging ik op zoek naar een alternatief. Ik was een beetje vergeten dat ik altijd al eens naar Wenen wilde. Deze marathon valt altijd in dezelfde periode als die van Rotterdam en toen ik door de mogelijkheden heen scrolde, bedacht ik me dat dit mijn kans was. Ik ben direct naar de site van de Wenenmarathon gegaan en heb me direct ingeschreven.
Ik was inmiddels samen met vele andere Thoffers aan het geweldige project van Frans en Theo begonnen, Finale 2.0
Toen zij besloten de marathon van Gent als alternatief te nemen, vond ik het wel een beetje jammer dat die er voor mij niet in zat.
Na verloop van tijd besloot een aantal daar de halve te gaan lopen en daar kon ik me wel in vinden. 3 weken voor Wenen de halve van Gent leek me prima te doen.
Op zaterdagochtend ben ik samen met Martine in de auto gestapt en na dik 2 uur rijden, hadden we Gent bereikt. We zijn gelijk het startbewijs gaan ophalen en daar zag het er allemaal al prima georganiseerd uit. En dat zou de volgende dag ook zo blijken te zijn.
Zondagochtend om half tien zijn we naar de enorme parkeerplaats gereden om daar op de shuttlebus te stappen die ons naar de start/finish-locatie bracht. Daar hebben we gezeten en de eerste marathonlopers binnen zien komen in een heel leuk stadionnetje.
Om half 2 was de start van de halve marathon, dus ik ben om kwart over 1 naar de startvakken gegaan. Niks geen gedoe in welk startvak je moest staan. Er werden gewoon tijdvakken aangegeven en iedereen ging in het vak staan waarvan hij dacht die tijd te gaan lopen. Ik ben in het vak van 1.50-2.00 uur gaan staan. Ik moest dus aan de bak.
Na 5 km loop je het mooiste stuk van de stad in met prachtig uitzicht op al de kathedralen/kerken en daar was het ook behoorlijk druk. Daar hoorde ik ook voor het eerst mijn naam geroepen worden en heel leuk spotte ik daar Chantal. De route was door de stad, langs een kanaal, door een havengebied, stukje natuur, bruggetje of viaduct op en dan ook weer af. Kortom, van alles wat en dat onder prima weersomstandigheden. Met nog zo'n 600 meter te gaan stond Martine opeens langs het parcours en schreeuwde dat ik nog 4 seconden marge had om onder de 2 uur te lopen. Dus ik moest harder, maar helaas. Ten eerste kon ik niet meer harder en ten tweede bleek de app niet helemaal goed. Bij binnenkomt in het stadionnetje heb ik er nog een laatste sprintje uitgeperst maar onder de 2 uur is me niet gelukt. Desondanks was ik dik tevreden met mijn tijd van 2.00.46
Toen door het finish-straatje voor de medaille en de nodige versnaperingen, de tas weer ophalen en naar de shuttlebus om weer teruggebracht te worden naar de auto.
Wat ging dit allemaal gesmeerd. Ik vond het een ontzettend goed georganiseerd evenement en ik kan iedereen Gent aanraden. Maar mijn hoofddoel moest nog komen.
De week na Gent heb ik nog een lange duurloop gedaan rondom mijn buitenverblijf op de Veluwe en dat viel na al die leuke gezellige loopjes met al die Thoffers niet mee. Ik was maar een beetje aan het ploeteren in mijn eentje. Ik vond het warm en ver en veel te veel wind en pffff.....
De zaterdag voor Wenen heb ik als laatste een snelle 10 km gelopen en die ging gelukkig best heel goed dus dat gaf wel weer wat vertrouwen.
En toen was het donderdag 16 april en ging ons tripje naar Wenen beginnen. We moesten om 10 uur vliegen vanaf Amsterdam dus we waren lekker op tijd in Wenen.
En wat een heerlijk weer was het hier, de jas kon uit en een vestje was in de zon eigenlijk ook te warm. We hebben de hele middag door de binnenstad gelopen, menig kerk bezocht en genoten van de prachtige gebouwen die er staan.
Vrijdagochtend hebben we een fietstocht met een gids gemaakt en ook veel moois gezien. Ondertussen hadden we ook tickets voor een voorstelling in de Weense Staatsopera bemachtigd voor nog een beetje normale prijs. 's Middags zijn we het startbewijs wezen halen en toen terug naar het hotel en even gerelaxt. Om 6 uur mochten we de Opera in en hebben onze ogen uitgekeken, wat een prachtig gebouw.
Zaterdagochtend zijn we naar een uitvoering van de Spaanse Rijschool geweest wat ook heel leuk was om te zien. Daarna zijn we naar de oever van de Donau gegaan, waar we in de middag heerlijk in de zon hebben gelegen en niks gedaan. Daarna was het alleen nog maar de spullen klaar leggen en bij een goede pizzeria een enorm bord spaghetti verorberen. En dat is gelukt. De weersvoorspelling was gelukkig dat het een stuk minder warm zou worden de volgende dag dus dat gaf wel een beetje vertrouwen.
Na een behoorlijke nacht voor mijn doen en een goed ontbijt ging ik zondagochtend om half 9 richting metro. Het was 1 halte, stukje linksaf en dan rechts de startstraat in. Ook hier geen gedoe met controle of je wel in het goede vak stond. Om 9 uur ging de eerste wave van start met de wals 'An der schönen blauen Donau' van Johann Strauss. Ik mocht 20 min. later aan mijn marathon beginnen.
Vanaf het begin voelde het al niet heel fijn. Ik was eigenlijk een beetje moe en had het zelfs in het startvak al warm, want de voorspelde lagere temperatuur bleek een misrekening. Maar goed, het is wat het is.
Na 3 km liepen we langs het Prater een lange laan in met aan weerszijde grote kastanjebomen al vol in blad, wat al flink wat schaduw gaf. Maar na zo'n 6 km werd het 10 km door de stad in de volle zon. En dat vond ik zo warm. Het was mentaal best zwaar, en ik heb heel even gedacht om bij de splitsing van de halve marathon (die gelijktijdig werd gehouden) af te slaan. Maar dat heb ik niet gedaan want ik ging voor een hele en niet voor een halve!!
Ik richtte me op Martine, die over 2 km aan de kant zou staan. En ja hoor, wild zwaaiend en juichend werd ik begroet, even een stukje met haar gewandeld en geklaagd en toen weer door. Ze zou er weer staan op 30 km bij het Ernst Happel Stadion, maar verrassend genoeg werd ik op 25 km weer aangemoedigd. "Ja, je gaat niet zo snel, dus dit haalde ik wel". Prima, en weer door richting het stadion. Hier was het erg druk en vooral warm. We moesten voor 2 ambulances aan de kant en dat geeft altijd een nare gedachte.
Op de hoek stond Martine weer, even een slok extra water en linksaf het 2e deel van de mooie laan met kastanjebomen van vanmorgen weer op. Aan het eind een rondje om het Lusthaus en weer terug richting het stadion. Inmiddels had Martine daar wat mede-supporters verzameld, die mij enthousiast aanmoedigden.
Ik zat inmiddels op 35 km en het ging echt allemaal niet meer zo lekker. Martine is toen een klein stukje mee gerend, maar toen er ook nog een klimmetje kwam, ben ik weer even gaan wandelen om moed te verzamelen voor de laatste 7 km. Dat ging een flink stuk langs het Donaukanaal en was ook warm. Het enige wat me nog een beetje motiveerde was dat ik niet de enige was die liep te sjokken en dat ik ook nog best jonge mensen inhaalde die zelfs de laatste etappe van de businessrun liepen.
Maar het eind kwam inzicht. Ik ging gebouwen en straten herkennen uit de binnenstad en wist ongeveer waar ik nog langs moest voor ik bij de finish was. Nog langs de Staatsopera, lichte bocht en daar was de finishboog. Wat was ik blij dat ik over de streep was. Vraag niet hoe maar ik heb het toch geschafft!!! Tijd 4.48.27
Blij met een mooie medaille maar nog blijer dat deze (toch wel) strijd er op zat. We kregen een enorme tas met eten en drinken die ik eigenlijk veel te zwaar vond. Martine vond ik gelukkig heel snel na de finish en wat ik nog nooit gehad heb na mijn vorige 19 marathons, ik moest nu echt even zitten, omdat ik helemaal leeg was. Martine heeft de flessen drinken opengedraaid die ik bijna in 1 keer heb leeggedronken. Ook een zak noten heb ik achter elkaar leeggegeten en toen voelde ik me weer een beetje mens.
Onderweg naar de metro begon het een beetje te druppelen en dus hebben we een andere metro genomen met een overstap waardoor we niet merkten wat er boven de grond gebeurde, maar toen we bij ons station waren en naar het hotel liepen, regende het behoorlijk en was het enorm afgekoeld. Dus eigenlijk ook wel weer net op tijd binnen, want je moet er ook niet aan denken dat je de laatste paar meters nog een flinke bui over je heen krijgt met dik 10 graden kouder. Al met al was het toch wel weer een mooie ervaring. 's Avonds heb ik een overheerlijke grote biefstuk naar binnen gewerkt.
Om het verhaal compleet te maken, de dag erna hebben we nog de tuinen van het Schönbrunn en het Belvedere bezocht en dinsdagochtend als laatste het Sisi-museum. Toen was het tijd om naar het vliegveld te gaan om weer huiswaarts te keren.
Wenen was superleuk maar de marathon was voor mij veel te warm!
