zondag, 09 september 2007 20:48

Halve marathon van Rotterdam met gemengde gevoelens.

Geschreven door Martin Haring
Na het verschrikkelijke bericht van het overlijden van Paul Bos, stond de deelname aan de Rotterdam halve marathon wel een beetje ter discussie. Moet je thuis blijven met je verdriet of is afleiding het beste medicijn om alles te verwerken? Uiteindelijk hebben we toch maar besloten om te gaan, Paul zou het immers niet anders gewild hebben werd er gezegd. Maar toch dachten we aan het verdriet van familie en vrienden terwijl wij lekker gingen hardlopen. Vlak voor vertrek bij de sporthal hadden we nog een emotionele ontmoeting met de zus van Paul, wat het er allemaal niet makkelijker op maakte.

Onderweg naar Rotterdam kwamen we weer een beetje in de hardloopstemming, maar toch met het drama constant in het achterhoofd. We hadden vooraf afgesproken rustig te lopen en de volledige afstand bij elkaar te blijven. In het startvak keek ik naar de gezichten van al die andere mensen.

Iedereen heeft wel zo zijn eigen verhaal, maar ik kon mij niet voorstellen, dat iemand zich op dat moment hetzelfde voelde als wij.

Na het startschot kwam de massa in beweging en op het moment dat ik over de chipmat ging en mijn stopwatch indrukte, was ik alles even voor 5 seconden vergeten. Onderweg werden er soms in het hardloopenthousiasme wat geintjes gemaakt, maar toch overheersten de gedachten aan Paul.

Tijdens de loop kwamen Bertus en Ruud ook nog even ter sprake, en we vroegen ons af wie eigenlijk de regie in handen heeft van alle oneerlijke gebeurtenissen op de wereld.

 

Onderweg zagen we nog een bekende. Michel de Maat kwam ons tegemoet aan de overkant van het parcours en zo te zien lag hij op kop. We probeerden hem nog sneller vooruit te schreeuwen en weer was ik alles even vergeten. In de 2e ronde had hij waarschijnlijk de koppositie af moeten staan, maar dat zouden we later wel zien.

 

Wij vervolgden onze halve marathon die we opgedragen hadden aan Paul Bos. Het einde naderde  en we besloten om een stuk voor de finish hand in hand te gaan lopen over de hele breedte van de Coolsingel. Velen van ons weten dat finishen op de Coolsingel heel emotioneel kan zijn, maar deze finish bezorgde mij in ieder geval 3X zo veel kippenvel dan het volbrengen van de Marathon. Eenmaal over de streep barstten enkelen van ons in tranen uit en anderen namen even een moment voor zichzelf. Zo kom je huilend van blijdschap over de finish en zo sta je samen te janken van verdriet om je verloren loopmaat. Het kan soms raar lopen in het leven.

 

Het was toch wel fijn om dit samen te doen en even steun bij elkaar te zoeken en aan elkaar te geven. Na afloop bedankten we elkaar deze keer dan ook niet voor het lachen,

maar voor het huilen. Dit verdriet moet weer slijten en we hopen dat we het snel een plek kunnen geven. Deze halve marathon blijft voor altijd in ons hart, net als Paul.

Gelezen: 137 keer Laatst aangepast op woensdag, 28 november 2007 21:25

Volgende trainingen


Bekijk het schema